Competitie: Verslag Gaasperdam 6 – Heemskerk 4

Afgelopen zaterdag moest Sterrenteam 6 van de BVG thuis tegen het altijd moeilijke Heemskerk. Ondanks de schijnbaar moeiteloze 1 – 7 zege tijdens de heenwedstrijd was Hans wat nerveus. In zijn single moest hij het opnemen tegen een jonge gast die tijdens het inspelen oogstrelende techniek en snelheid liet zien. Hans – al enige tijd lopend met een opspelende oude voetbalkwetsuur – maakte zijn borst nat en nam nog een stukje speculaaskoek. Nadat de heer tijdens het warmspelen eerst was verrast met een gele veren shuttle en daarna voor het eggie nog eens met een andere gele kip, was hij spontaan de weg kwijt en met overduidelijke 15 – nogwat 15 – nogwat werd het 1 – 0 voor Gaasperdam.

Daarna mocht Arno aan de bak. Hij had nog een laatste chocoladeletter over van Sinterklaas en begon vol energie aan zijn single. De tegenstander had in vergelijking met de heenwedstrjd nu een joker ingezet in de vorm van een geroutineerde oudere man. Deze speelde het spel van snelle korte rallies, iets waar Arno zich – ook niet meer de jongste – tegenwoordig erg prettig bij voelt. De eerste set was een makkie (15 – 4), de tweede set verliep wat moeilijker omdat de tegenstander had gezien dat Arno linkshandig is en consequent diens backhand opzocht. Om onverklaarbare redenen haperde deze, normaal zo zekere, slag en kwam Arno met 4 – 11 achter. Een paar stevige mentale oppeppers – en het vooruitzicht van de ‘dreaded 3rd set’ – keerde de wedstrijd terug. Met 15 – 11 werd de tweede set gewonnen en werd het 2 – 0.

Remke – oorspronkelijk uit de streek van de tegenstander – trad aan tegen een rijzige tegenstandster. Inmiddels werd Dieuwke aangespoord om alvast warm te lopen. De tegenstander werd met uitgekiend hoekwerk (voor naar achter van links naar rechts…) volledig loos gespeeld. Een makkelijke 11 – nogwat was het gevolg. In de tweede set nam Remke wat gas terug waardoor de tegenstander zich beter in haar element ging voelen. Als volleerd Japanner kopieerde ze Remkes hoekwerk en er moest gelopen worden; niet Remke’s favoriete tijdbesteding. Dieuwke was op zoek naar d’r haarspeldjes, een vermakelijk ritueel dat zich iedere week afspeeld en altijd culumineert in een ‘waar zijn mijn speldjes? Als ik die niet mee heb genomen kan ik niet spelen!’ Vervolgens vind zij ze in het zijvak van haar sporttas en kan ze beginnen met warmlopen. Remke had inmiddels haar ‘second wind’ gevonden en pakte het initiatief terug in de tweede set. Een schijnbaar eenvoudige 11 – nogwat maakte het 3 – 0 voor de BVG.

Inmiddels wilde Dieuwke net beginnen met warmlopen en kon ze direct door naar de baan. Haar tegenstandster was duidelijk geïntimideerd door de makkelijke slagen van Dieuwke en wij voorzagen al een 11 – 0, 11 – 0. Tot de 9 in de set was er geen vuiltje aan de lucht, toen ging Dieuwke er een clear-wedstrijd van maken en werden de rallies langer en spannender. De eerste set werd nog wel gewonnen, maar in de tweede set werd Dieuwke keer op keer verrast door de dropbal van de tegenstander. Dieuwke, altijd een voorstander van lange wedstrijden, was op weg naar een drie-setter en kreeg deze ook. Na zorgvuldige coaching van haar teamies herpakte zij zich gelukkig en met een duidelijke 11 – nogwat werd in ieder geval al één punt zeker gesteld.

Daarna moest de wisselvallige dubbel Hans/Arno aan de bak. De laatste keer had discussie over een lijnbal (hij was echt uit!) de geoliede machine volledig lamgelegd. Dit keer besloten ze met open vizier en iets mildere houding jegens elkaar het veld op te lopen. Een eenvoudige 15 – nogwat 15 – nogwat werd binnen een kwartier bereikt; de tegenstander heeft geloof ik niet één keer kunnen smashen.

Als zesde wedstrijd stond de altijd curieuze damesdubbel op het spel. Omdat Remke en Dieuwke dol op spannende drie-setters zijn, hadden Hans en Arno het tellen van de wedstrijd per set verdeeld. De eerste set was een complete verrassing. Met duidelijke cijfers werden de Heemskerkers zoek gespeeld. Diepe ballen op de backhand, veel smashes, en – indien dit niet kon – werd er gedropt door het midden. Arno nam de telling over in de tweede set en begon alvast aan de mentale voorbereiding voor zijn mix. Toen haperde de machine en ging Dieuwke over tot het betere clearwerk. De tegenstander kwam beter in de wedstrijd en alras was de derde set een feit. Gelukkig werd de vorm van de eerste set hervonden en werd schijnbaar achteloos de wedstrijd gewonnen, iets dat tot grote frustratie bij de tegenstander leidde (naar later bleek).

De mixen (Dieuwke / Hans, Remke / Arno) werden gelijktijdig gespeeld. Misschien was het de 6 – 0 voorsprong, misschien was het bartijd, misschien was iedereen een beetje moe, maar de wedstrijden verliepen uiterst moeizaam. Op baan 8 zorgden vooral wederzijdse irritaties tussen BVG en Heemskerk voor een spannende maar bovenal geprikkelde wedstrijd. Op baan 7 waren het vooral de twee heren die geen deuk in een pakje boter sloegen waardoor de wedstrijd vooral een foutenfestival werd. Uiteindelijk kozen beide koppels voor een driesetter.

Remke en Arno kwamen als eerste op 14. Toen de tegenstander ook op 14 kwam, wilde Remke niet verlengen (immers tweede serveerder). Arno twijfelde aan iedere bal die hij moest slaan en overtuigde haar toch te verlengen. De service werd teruggehaald en BVG kwam op 15 (toch maar naar Remke luisteren volgende keer). Na 23 keer op 16 – 16 heen en weer te hebben geserveerd (wat overigens heel snel kan als je in het net of uit serveert), redde Heemskerk de eer. In de tussentijd was op baan 8 een gezellige discussie ontstaan over het al dan niet serieus op de baan staan. Dit eindigde met grote kritiek op de leeftijd van Dieuwke, tsja: wie wil er geen 16 meer zijn, en het dreigement van de tegenstander dat ze niet zouden blijven voor de bier met bitterballen.

Uiteindelijk werd de 7 – 1 overwinning toch gevierd met het voltallige kwintet van Heemskerk en maakte de drank meer goed dan badminton kapot kan maken.
(wordt vervolgd)

Arno Bouwens